Woord

Mama zijn in mijn wereld

Geef me de tijd, ik kom wel weer bij je terug. Zij het anders, rustiger, meer mezelf. Of je nu mijn lief, moeder, (schoon) zuster, vriend of vriendin bent. Ik probeer de essentie te vinden, mezelf te herontdekken, te ontwarren uit de chaos die vers moederschap heet. Een landschap zo onbekend en bekend tegelijk. Soms zie ik de lichtpuntjes, zoveel, en loop ik op wolken. Maar vaker ben ik het allemaal even kwijt. Probeer ik de lust te vinden om te genieten van september, zoals ik dat altijd deed. Of grip te krijgen op wat het eigenlijk is dat ik nodig heb om (volledig aanwezig) te zijn en waar ik blijf in de chaos van de dagelijkse dingen. Oh ja, en dan wil ook nog zo graag tijd vinden om te creƫren. Het allerliefste wil ik dingen maken, neerzetten, voelen dat mijn handen zoveel meer in zich hebben dan vermoeidheid.

Ogen

Dan zie ik weer dat oog achter tralies, die ik vroeger vaak schilderde, als puber en later weer. Die ogen die zoveel zagen en zoveel zien. Meer dan het blote oog, ver daarachter. Maar er is nog steeds zoveel angst om dat te delen en om te zetten in materie. Mijn ogen en mijn lijf soms nog zo vol angst om gezien te worden. Ik kom er wel, echt, maar geef de tijd, ruimte en rust. Nu zie ik vooral dat wonder, onze zoon, en probeer ik met mijn hele wezen te zien, te voelen, hoe gelukkig ik ben dat hij er is. Bovenalles, wil ik hem kind laten zijn, alles op zijn manier ontdekken, samen spelen en ontspannen leven. Zijn ogen open, zonder tralies en de veiligheid om te delen wat hij ziet.